... سمفونی افکار

شاکی روزگار "منم"‌ !

Fri, 14 May 2010 07:25:08 GMT

چند روزه این آهنگ رو گوش می کنم . موسیقی و متن و صدای رضا یزدانی واقعا عالیه ... قشنگ تو ذهن آدم می ره ....تکرار می شه و تکرار می شه و کم کم می شه باورت ! باوری که قبولش کردی و باهاش کنار اومدی ...

" شاکی روزگار منم ، تموم این شهر متهم ، یک حادثه چند ساعته با من میاد قدم قدم ، زخما دهن باز می کنن ، وقتی دل از عشقی پره ، دست منو بگیر که پام رو خونه عشم می سره ... ، بگو که از کدوم طرف می شه به آرامش رسید ، وقتی تو چشم هر کسی برق فریب رو می شه دید ... "

دانلود آهنگ محاکمه در خیابان رضا یزدانی

پی نوشت ١ :‌ ممنون دوستان که هستید و به فکر . منم هستم اما خسته ام !

پی نوشت ٢ :‌ تمامی دوستانی که به ما سر زده بودند و درخواست تبادل لینک کرده بودند لینک شدند . ببخشید دیر شد و ممنون بابت حضور و نظرات پر مهرتون .

* ارسال شده توسط : یه دیوونه !

می توانم من به او زندگانی بخشم، یا بگیرم از او آنچه را می بخشم...

نیکی ! — Mon, 03 May 2010 17:38:31 GMT

نوشته ای که می خونید کاملاً حقیقیه...

مدتی بود درد داشتم، نمی دونستم مشکل از کجاست. پیش دکتر هم رفته بودم اما هیچ مشکلی تشخیص نداده بود. تا اینکه یه روز درد به اوج رسید. جیغ می کشیدم. هنجره م عین آدامس کش میومد... حس می کردم الانه که دیگه پاره شه... درد از حد تحملم خارج شده بود... همه چی سیاه شد... غش کردم... بیدار که شدم دیدم دراز به دراز روی زمین افتادم و دور و اطرافم پر از خون شده... صدای ناله میومد... احساس ضعف می کردم... صدای ناله ضعیف بود... دلمو بدجور می لرزوند... به زحمت نشستم. برای اولین بار که چشمم بهش افتاد با خودم فکر کردم یعنی این از کجا اومده؟ کدوم بی وجدانی اینجا ولش کرده؟ با چند ثانیه تاخیر فهمیدم جریان از چه قراره... فکرم خیلی سریع کار می کرد... یعنی پدرش کیه؟ وااای... نه... این ممکن نیست... آخه ما که هیچوقت... نه نه حتماً اشتباه شده... نگاهم رو به نگاهش دوختم... از جنس خودم بود... بچه ی من بود... خون من توی رگ هاش جریان داشت... حس سرکشی در وجودم بیدار شد... غریزهی ی مادرانه م منو وادار کرد بهش شیر بدم!!! وجودش به وجودم بند بود... چقدر شبیه مادرش بود... نگاهش... گریه ش... لبخندش... همه و همه عین حالت های خودم بود... الان بچه ی من چند روزه س... دلتون میخواد ببینیدش؟ عکسشو توی ادامه مطلب گذاشتم براتون.

* ارسال شده توسط : نیکی !

اسم بچه م: "بکش ماشه را"

گرمای نگاهت
تبخیر می کند قطرات اشک روی گونه هایم را
شیطنت نگاهش
تبخیر می کند آب شیرین دریای احساسم را
من هنوز هم نگاه داشته ام جای هدیه های عاشقانه ات را
بر روی تنم
زخم هایی که شمشیر نقره ای خیانت برایم به یادگار گذاشت
بکش ماشه را
که کم خون شده ام…

این شعر اولین شعریه که گفتم. میدونم قوی نیست و پر از اشکاله! خوشحال می شم نظراتتون رو راجع بهش بدونم :)

نگاهی گذرا به وصله پینه ها

نیمرو ! — Sat, 17 Apr 2010 10:27:39 GMT

نسخه دوبله شده ماداگاسکار2 رو دیدین؟ احتمالا به پدر بودن جناب اسب آبی که داشت با خانم اسب آبی زیر نور ماه گپ میزد شک کردین.

تو وال-ای هم eve (یه معنی حوا) _ اسم ربات سفیده _ به ایوان تبدیل شد تا مشکل منکراتی حل بشه.

از این تبدیلات زیاده و تازگی هام شروع نشده . میشه به کاراکتر گریس تو ممول اشاره کرد که به عنوان خواهر اسکار به ما معرفی شده بود .اما اینطور نبود و رقیب دختر مهربونم بود حتی!

شاید دل خوشی از این وصله پینه ها نداشته باشین و اعتراض داشته باشین که بعضی وقتا انقدر شورشو در میارن که داستان موضوعش عوض میشه!

ولی با خوندن مطلبی متوجه شدم کارتونایی که دیدم نسبت به کارتونای پخش شده تو امریکا (در همان زمان ) محدودیت های کمتری داشته!!!

بارزترین نمونه ، سندباد هست.ساختار سندباد رو ببینید:

1- فضای بصری ترسناک : رعد و برق ، کشتی شکسته و خدمه ای که در میان امواج خروشان فریاد می زنن...

2- موسیقی و افکت های صوتی رعب آور : ...هنگامی که خطری برای قهرمان داستان رخ می دهد...

3- ایده های مخوف : موضوعاتی که به هیچ وجه مناسب کودکان نیست مثل مرگ،قتل،تبدیل شدن ابدی انسان به سگ و حیوانات دیگر...و مثال هایی مثل:

- سیمرغ و جفتش سنگی بزرگ برمی دارند و روی کشتی سندباد می اندازند.چند ملوان به دریا افتاده و غرق می شوند.

- غول کوهستان سوار کول سندباد می شود.شیلا به سندباد می گوید که از دست این غول رهایی نخواهد یافت.سندباد با شنیدن این حرف تصمیم به فرار می گیرد ولی غول پاهایش را دور گردن او می فشارد و تهدید می کند اگر بخواهد فرار کند ، خفه اش خواهد کرد!

- سندباد به همراه چند تاجر ثروتمند دست وحشی ها می افتند.وحشی ها آنها را در قفس زندانی می کنند ولی مدام برایشان غذاهای چرب و لذیذ می آورند.غافل از اینکه آنها را چاق کنند تا به عنوان طعمه به خورد لاشخورها بدهند!

4- آدم بدهای واقعا خبیث: مثلا در اپیزودی که سندباد و چند تن از ملوانان کشتی به خانه غول آدم خوار می روند و ناگهان سروکله صاحب خانه پیدا می شود و چند تن از ملوانان نگون بخت را جلو چشم سندباد و شیلا درسته قورت می دهد! سپس میله ای فلزی بر می دارد و با آن سندباد را روی‌آتش می گیرد تا او را بپزد!

و در همان زمان پخش این کارتون در ایران ، پخش کارتون در امریکا (دهه 80 تا اوایل 90) شامل بخشی محدودیت ها بود.مثل:

- در داستان کلماتی چون مرگ،مردن،کشتن یا واژگانی مشابه که برای کودکان بار منفی دارند استفاده نشود.

- هیچ کاراکتر فرعی یا اصلی نباید بمیرد.

- نباید اسلحه های واقعی به تصویر کشیده شوند.اسلحه ها لیزری و تصنعی باشد.

- قهرمان در مبارزه نباید از مشت های گره کرده استفاده کند.

- هیچ کاراکتری نبایدبا شیشه برخورد و آن را خرد کند.

- جان هیچ کودکی نباید در خطر قرار گیرد.

- خون آشامان نباید در هیچ مجموعه ای ظاهر شوند.

*****

نظارت و اصلاح روی کارتون های پخش شده از شبکه های امریکا بیشتر از شبکه های اروپا هست.

مثلا این صحنه برای‌ نسخه انگلیسی **sailor moon هست. (آب در نسخه اصل کمی پایین تر بوده).درحالیکه اوریجینال این صحنه از شبکه های اروپا پخش شد.(حالا مورد خاصی نبوده ها! من خودم از قیچی شدنش تعجب کردم.)

*****

پ.ن: خداییش ما با کارتون هایی با موضوع های عمیق و جدی بزرگ شدیم.مثل پرین ، دختری به نام نل و ....

_________________________________________________

*نوشته های آبی از مجله پیلبان ، شماره 91-92

**انیمیشینژاپنی معروف و زیبا

* ارسال شده توسط : نیمرو !

دریغ ...

Thu, 15 Apr 2010 10:01:00 GMT

چقدر وقتی خبر فوت کیومرث ملک مطیعی رو خوندم شوکه شدم . یعنی اولش باورم نشد . چون تو یک وبلاگ خوندم خبر رو و با خودم گفتم که حتما دروغه و نامعتبر . همون موقع به سایت سینمای ما سر زدم و دیدم که نه ... آقا غلام هم از بین ما رفت . پیرمرد شیرین و مهربونی که حتی قاطی کردن هاش توی فیلم ها هم دوست داشتنی بود . کسی که با بازی های خوبش خنده رو به لب های مردم برای لحظاتی می آورد . چند وقت پیش خبر مریضی اش رو خونده بودم اما فکر نمی کردم که حالا حالا ها از پیش ما بره ... اما آی آدم های مرده پرست (!) آی شما ها که تیتر اول روزنامه ها و وبلاگ ها و سایت هاتون شده خبر فوت پیشکسوتای سینمای ما اونم با مقدمه ای سوزناک ، اون موقع که اینا تنها بودن ، اون موقع که اینا مریض بودن و اون موقع که دوست داشتن بهشون توجه بشه شما کجا بودین ؟ انقدر نون رو به نرخ روز نخورید ! اون موقع داشتید تیتر از لباس و قرار داد جدید گلزار و ... می زدید چون پول تو اون بود ! امروز خبر فوت ملک مطیعی رو می زنید چون پول تو اینه ! نمی دونم اگه ملک مطیعی الان زنده بود حاضر بودید یک سراغی یک خبری چیزی ازش بگیرید و بکنیدش تیتر روزنامه و وبلاگ و ... تون ؟ نه والا ! می دونم و می دونید که این کار رو نمی کردید چون همه ما مثل همیم . وقتی کسی از پیشمون می ره عزیز می شه اما اون موقع که هست قدر نمی دونیم ...

نیکو خردمند رفت ، کیومرث ملک مطیعی رفت ، محمود بنفشه خواه و رضا کرم رضایی هم رفتند ، بیاید تا حمیده خیر آبادی و جمشید مشایخی و ... از پیشمون نرفتن یادی ازشون بکنیم .

روح همه رفتگان شاد .

» دانلود قسمتی از سریال زیر آسمان شهر به یاد شادروان ملک مطیعی :

دانلود

* ارسال شده توسط : یه دیوونه !

مرگ نوستالژی !

Thu, 08 Apr 2010 19:29:50 GMT

گاو ما ما می کرد

گوسفند بع بع می کرد

سگ واق واق می کرد

و همه با هم فریاد می زدند حسنک کجایی...؟

شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود. حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید. او به شهر رفته و در آنجا شلوار جین و تی شرت های تنگ به تن می کند. او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات جلوی آینه به موهای خود ژل می زند.

موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست چون او به موهای خود گلت می زند. دیروز که حسنک با کبری چت می کرد، کبری گفت تصمیم بزرگی گرفته است. کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند چون او با پتروس چت می کرد. پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت می کرد. پتروس دید که سد سوراخ شده اما انگشت او درد می کرد چون زیاد چت کرده بود. او نمی دانست که سد تا چند لحظه ی دیگر می شکند. پتروس در حال چت کردن غرق شد.

برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت با قطار به آن سرزمین برود اما کوه روی ریل ریزش کرده بود. ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت. ریزعلی سردش بود و دلش نمی خواست لباسش را در آورد. ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت. قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر شد. کبری و مسافران قطار مردند.

اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت. خانه مثل همیشه سوت و کور بود. الان چند سالی است که کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد او حتی مهمان خوانده هم ندارد. او حوصله ی مهمان ندارد. او پول ندارد تا شکم مهمان ها را سیر کند. او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد او کلاس بالایی دارد او فامیل های پولدار دارد. او آخرین بار که گوشت قرمز خرید چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت. اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد. به همین دلیل است که دیگر در کتاب های دبستان آن داستان های قشنگ وجود ندارد ...

پی نوشت 1 : گاهی چقدر دلم برای بچه های امروزی و بچه های فردا می سوزد ! آنها که اسطوره هایشان دیگر شخصیت های شیرین و ساده دل کودکی ما نیستند . آنها که بچه های نسل تکنولوژی اند و چشم که باز می کنند پلی استیشن و کامپیوتر و گیم بو و ایکس باکس و موبایل و ماهواره و ... می بینند ! آنها که همه کارتون هایشان فضایی است و جایی برای پسر شجاع و خونه مادر بزرگه و ... ندارند ! آنها که دیگر با قصه های حسنک و تصمیم کبری و چوپان دروغگو سرگرم نمی شوند ...

پی نوشت 2 : اصل نوشته برای من نیست . پی نوشت یک نوشته من است ! راستی برای دیدن تصویر در اندازه بزرگ رویش کلیک کنید ( + اینکه کلی از عکس های کتاب فارسی دبستان را می توانید در اینجا مشاهده فرمایید . )

پی نوشت 3 : من تا اطلاع ثانوی دیگه آپ نمی کنه ! دیگه نوبتی هم که باشه نوبت نیکی و نیمرو و ریحونه . من فقط می خواستم وب تو پرشین بیافته رو غلتک که افتاد !

* ارسال شده توسط : یه دیوونه !

و خدا یکی بود ...

Wed, 07 Apr 2010 06:20:53 GMT

هر کسی دوتاست .
و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند.
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .
با نبودن چگونه توانستن بود ؟
و خدا بود و با او عدم بود .
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...
و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
درونش از آنها سرشار بود .
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
و خدا بود و عدم .
جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
با نبودن نتوان بودن .
و خدا تنها بود .
هر کسی گمشده ای دارد .
و خدا گمشده ای داشت ...

دکتر علی شریعتی

* ارسال شده توسط : یه دیوونه !

دوست داشتم اما ...

Tue, 06 Apr 2010 15:14:17 GMT

هیچ گاه نگفت . با اینکه می دانستم دوستم دارد و دوستش دارم . اما باز هیچ نگفت . دریغ از آنکه من دوست دارم بشنوم . دوست دارم بشونم آوای دوستت دارم را . ترسی غریب داشت در چشمانش . اما او نمی دانست که حتی نیم نگاهی عاشقانه از جانب او کافی است تا من خود را در چشمانش فدا کنم ، او نمی دانست که از افراد ترسو نفرتی غریب دارم زان طور که از خویشتن خویش . او نمی دانست . همچو من ... و من مغرور تر از آنی بودم که از او طلب عشق کنم . طلب چیزی که هدیه دادنش به من را وظیفه او که خود را "عاشق" می نامید می دانستم . و او کم کم در قلب من به گناهکاری دروغگو بدل شد . به کسی که ترسو بود . به کسی که هر لحظه دور و دور تر می شد . و او وقتی به فکر افتاد که دیگر خیلی دیر شده بود . خیلی دیر . زمانی که من دیگر نیازی به عشق او نداشتم . زمانی که انگاری به تکامل رسیده بودم و زمانی که عشق در نظرم از جلوه افتاده بود . و این بود پایان تلخ اولین عشق .

سه شنبه - ١٧ فروردین ١٣٨٩

* ارسال شده توسط : یه دیوونه !

من آمده ام ... وای وای ...

دلربا — Mon, 05 Apr 2010 08:37:41 GMT

بعد از مدت ها دوری و اون یه دونه پست صد سال پیش دوباره اومدم تا افکار پوسیده و موریانه خورده شده خودم و با وبلاگ نویسان قهار این مرز و بوم به اشتراک بذارم و به خورد شما بدم!

به نظر منم پرشین بلاگ بهتره و دلیل اینکه توی این مدت پست ندادم به خاطره همون سرویس دهی های متفرقه بود! (این یک نوع تبلیغ برای پرشین بلاگه و باید به من به خاطره این تبلیغ- در این وبلاگ با شکوه و مجلل-تقدیر و قدردانی کنن! حالا فردا یه پیک میاد دم خونمون و برای قدردانی یه دست کت و شلوار تقدیم میکنن! شما نگران نباشید باهاشون حرف زدم حل شد!)

از بس که متنای غمگین نوشتم،دست و دلم به شاد و طنز نمی رفت! فکر کنم سال جدید دوباره روی فرم اومدم و با لطیفه های شاد و مفرح در خدمت حضار و مهمانان عزیز هستم! امیدوارم خوب از خودتون پذیرایی کنید،فقط لطفا حمله نکنید و گوشتاش و جدا نکنید چون درهمه! إ‌إ‌إ خانوم برو عقب،اون بچه داره زیر دست و پا له میشه! کمک کمک، این بچه تنفس مصنوعی لازم داره فقط قبلش غذاتون کامل قورت بدید بعدش دست به کار شید و این بچه رو از خفه شدگی و شکستگی استخوان ها نجات بدید!

در ضمن مراسم ختم و عروسی هم داریم و به موقعش از خجالتتون در میاییم! امکانات این وبلاگ عبارتند از: نوحه خوانی و آهنگ های شاد توسط یه دیونه(به افتخارش اون صلوات قشنگ رو بیا) و همچنین پذیرایی با نیمروی ویژه سمفونی افکار و ریحون فراوون! از خدگر و اعتماد و حس سلیقه شما کمال تشکر رو داریم!

به امید دیدار سمفونی افکار در جشن ها و مهمانی های شما دوست عزیز!

* ارسال شده توسط : ریحون !

دیوار شیشه ای

Sun, 04 Apr 2010 10:34:10 GMT

یه روز یه دانشمند یک آزمایش جالب انجام داد . اون یه آکواریوم شیشه ای ساخت و اونو با یه دیوار شیشه ای دو قسمت کرد. تو یه قسمت یه ماهی بزرگتر انداخت و در قسمت دیگه یه ماهی کوچیکتر که غذای مورد علاقه ی ماهی بزرگه بود . ماهی کوچیکه تنها غذای ماهی بزرگه بود و دانشمند به اون غذای دیگه ای نمی داد... او برای خوردن ماهی کوچیکه بارها و بارها به طرفش حمله می کرد، اما هر بار به یه دیوار نامرئی می خورد. همون دیوار شیشه ای که اونو از غذای مورد علاقش جدا می کرد. بالا خره بعد از مدتی از حمله به ماهی کوچیک منصرف شد. اون باور کرده بود که رفتن به اون طرف آکواریوم و خوردن ماهی کوچیکه کار غیر ممکنیه. دانشمند شیشه ی وسط رو برداشت و راه ماهی بزرگه رو باز کرد، اما ماهی بزرگه هرگز بهسمت ماهی کوچیکه حمله نکرد. اون هرگز قدم به سمت دیگر آکواریوم نگذاشت. می دونین چرا؟ اون دیوار شیشه ای دیگه وجود نداشت، اما ماهی بزرگه تو ذهنش یه دیوار شیشه ای ساخته بود. یه دیوار که شکستنش از شکستن هر دیوار واقعی سخت تر بود. اون دیوار باور خودش بود. باورش به محدودیت. ما هم اگه خوب تو اعتقادات خودمون جستجو کنیم، کلی دیوار شیشه ای پیدا می کنیم که نتیجه ی مشاهدات و تجربیاتمونه و خیلی هاشون هم اون بیرون نیستن و فقط تو ذهن خود ما وجود دارند. "هر فردی خود را ارزیابی می کند و این برآورد مشخص خواهد ساخت که او چه خواهد شد. شما نمی توانید بیش از آن چیزی بشوید که باور دارید هستید، اما بیش از آنچه باور دارید می توانید انجام دهید.

نورمن وینست پیل

پی نوشت : اولین پست خونه جدید !

* ارسال شده توسط : یه دیوونه !

اسباب کشی!

پرشین بلاگ — Sun, 04 Apr 2010 06:13:51 GMT

سلام :

ما چند تا دوستیم که دور هم جمع شدیم و یک وبلاگ تاسیس کردیم . البته بهتره بگم چندتا فکر . تو این وبلاگ هر کسی از اون چیزی که دوست داره می نویسه و بقیه هم میان و نظر می دن . ما اول تو بلاگفا وبمون رو درست کردیم به این آدرس :

http://s-o-t.blogfa.com

بعد دیدیم با بلاگفا نمی شه کار کرد و به پیشنهاد دوستم رفتیم میهن بلاگ :

http://s-o-t.mihanblog.com

و باز هم دیدیم که نمی شه کار کرد ! و دست آخر به پیشنهاد من اومدیم پرشین بلاگ ! چون به نظر من پرشین قوی ترین سرویس دهی وبلاگی رو داره و گذاشتم آخر سر بیایم اینجا که بچه ها قدر بدونن ! چون از قدیم گفتن قدر عافیت که داند ... ؟

بگذریم ... به زودی مطالب و آرشیو وب به این آدرس منتقل می شه و ما دوباره کارمون رو شروع می کنیم ...

موفق باشید

* ارسال شده توسط : یه دیوونه !